18 Ara '14

bu benim köyüm ekibi

0 Shares

ΕΝΑ ΧΩΡΙΟ ΣΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΙΑ

<< ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΛΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟ – ΣΙΝΑΝΑΪ ΓΙΑΒΡΟΥΜ ΣΙΝΑΝΑΪ>>

 

Θέλω να αναφέρω σε σας ένα χωριό του γείτονα μας. Στο χωριό Ία που βρίσκεται αμέσως κοντά σε μας στο μέσο του γαλάζιου Αιγαίου της νήσου Σαντορίνης.

Πολλά χρόνια πριν είχα γνωρισθεί στο νησί αυτό με ένα ηλικιωμένο ψαρά. Κατοικούσε σε ένα από 3-5 απλά σπίτια που βρισκόταν στο μικρό λιμάνι στα παράλια του χωριού.

Ήταν ένα τυπικό Ελληνικό σπίτι με τοίχους κατασκευασμένους από πέτρες, με μια υποτυπώδη στέγη  και με τα παράθυρα του που είχαν βαφεί με γαλάζιο χρώμα.

Μικρό μεν αλλά πολύ χαριτωμένο, από το ένα μέρος οι ροζ μουκοβίλλιες που σάρωναν τον ένα τοίχο, ένα υπόστεγο από ξύλο που έφθανε εμπρός στο σπίτι, και στο έδαφος σαρδελιές άλλες φυτεμένες σε ένα κουβά και άλλες σε ένα τενεκέ τυριού…… Δίπλα στο πέτρινο σπίτι μικρή μια ξύλινη καλύβα και εμπρός σε αυτή σωριασμένα πλεμάτια των ψαριών, σημαδούρες, φαγάνες, πλεμάτια, τσαπιά και κρεμασμένες στον τοίχο μερικές λάμπες πετρελαίου με έμβολο οι οποίες ανήκαν στην εποχή του Νώε.

Στη αλάνα δε που βρισκόταν αμέσως δίπλα στην αποθήκη υπήρχε τραβηγμένη στη ξηρά και κειτόταν κατά γης μια βάρκα η οποία έχει χάσει το ποιόν της,  που αν παρατηρήσει κανείς την βαφή της που χυνόταν, τη ξυλεία της που έχει ξεραθεί και έχει σκασίματα θα είχε περίπου την ίδια ηλικία με τον δικό μου ηλικιωμένο ψαρά.

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν η ζωγραφιά και το όνομα που ήταν γραμμένο στη πρώρα του λειψάνου της  βάρκας  που χυνόταν και βρισκόταν σε ελεεινή κατάσταση.  Σε αντίθεση τώρα και σε πείσμα στην κατάσταση αυτή της βάρκας υπήρχε η απεικόνιση του Έλληνα Θεού Απόλλωνα σε κατάσταση νέου εφήβου.

Πρώτα είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα μαυροφορεμένη από την κορυφή ως τα νύχια η οποία σκούπιζε το εμπρόσθιο μέρος του σπιτιού. Στο χέρι μια  φασίνα και παρ όλο που η μέση της είχε κυρτωθεί από την μια μεριά μουρμούριζε και μιλούσε μόνη της και από την άλλη μεριά σκούπιζε το έδαφος με μανία.

Όπως σε μας υπάρχουν στον Πόντο γιαγιάδες οι οποίες με ένα κοφίνι στη ράχη αναρριχώνται σε  επίπεδα υψώματα……Ιδού τέτοια μια γριά………

Την παρατήρησα από μακριά ένα διάστημα. Μόλις θα την φωτογράφιζα χωρίς να το καταλάβει μπ’ηκε μέσα στο σπίτι. Μετά όμως από λίγο βγήκε πάλι έξω κρατώντας στο χέρι της ένα κουβά και ένα μαστραπά και ενώ άρχιζε να ποτίζει τα λουλούδια που βρισκόταν εμπρός στην πόρτα ήλθε στο μάτι μου ένα πολύ γνωστό τραπέζι.

Ένα ξύλινο τραπέζι με ένα τραπεζομάντιλο με γαλάζιες και άσπρες γραμμές , στις δύο μεριές από μια ξύλινη καρέκλα και ένα μικρό ξύλινο κάθισμα  με σπασμένο το ένα πόδι. Όλα αυτά πολύ παλαιά.

Τα πλέον όμως γνωστά ήσαν επάνω στο τραπέζι. Ένα διπλό ούζο μέσα σε ένα ποτήρι σε μέγεθος ποτηριού του τσαγιού, ένα μικρό μπουκαλάκι ούζο σήματος ΜΙΝΙ που είχε επάνω του μια ετικέτα που απεικόνιζε ένα κορίτσι με μίνι φούστα , σε ένα πιάτο από μελαμίνη φέτα, σε ένα άλλο πιάτο λίγο πλακί και σε ένα μεταλλικό σκεύος ανάμεσα σε σαχάνι και σε κιασέ λίγο τζατζίκι και σε ένα άλλο πιάτο πάλι που δεν ομοίαζε με τα προηγούμενα μερικές φέτες λακέρδα και 3-5 σαρδέλες.

Την στιγμή εκείνη παρατήρησα τι έλειπε από την ωραία και ευτελές τραπέζι με τους απλούς μεζέδες. Ο Μεγάλος του τραπεζιού.

Μόλις αυτό περνούσε από τον νου μου μια μπάσα φωνή ακούσθηκε από πίσω μου.

– Καλησπέρα με φώναξε τι κάνεις ; Γύρισα πίσω.

Μερικά μέτρα εμπρός μου είδα καθισμένο δίπλα στα πλεμάτια που βρισκόταν δίπλα του, τον γέρο ψαρά να επιδιορθώνει τα πλεμάτια με μια σαΐτα που κρατούσε στο χέρι του .Τον χαιρέτησα και εγώ , τον πλησίασα και γνωρισθήκαμε..

Τα μάτια του ήταν λαμπερά σαν ένα νέο παλικάρι και καταγάλανα παρ όλες τις βαθιές ρυτίδες που έχουν ανοίξει στο πρόσωπο του τα χρόνια και συνάμα ο ήλιος και το αλμυρό νερό. Τα χέρια του πάλι τα οποία έχουν γίνει κομμάτια από το να ρίχνει τα πλεμάτια, να τραβά τα πλεμάτια , να τοποθετεί δολώματα στις βελόνες  και να τραβά κουπιά ήταν δυνατά σαν μια τανάλια. Όταν έσφιξε το χέρι μου και χαμογέλασε νόμισα ότι θα σπάσουν τα δάκτυλα μου. Μετά από λίγη κουβέντα.

– Όταν με ρώτησε, από που είσαι ;

– Τον απάντησα , είμαι από την αντικρινή πλευρά

΅Σηκώθηκε όρθιος. Στην αρχή στο πρόσωπο του με τη σκληρή έκφραση απλώθηκε ένα ζεστό χαμόγελο , κατόπιν άνοιξε τα δυο του χέρι προς τα πλάγια και  κτυπ’ωντας τα δάκτυλα του

– Άρχισε να χορεύει λέγοντας το τραγούδι << ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΛΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟ – ΣΙΝΑΝΑΪ ΓΙΑΒΡΟΥΜ ΣΙΝΑΝΑΪ>>

Πρέπει να ομολογήσω…. Είπα….. Ηύρα τον τρελό του χωριού….

Ενώ μετά από δύο ώρες κατάλαβα ότι ήταν ίσως ο τελευταίος Έλληνας φιλόσοφος που βρισκόταν στη ζωή. Είχε βραδιάσει. Την ώρα εκείνη άφησε τα δίκτυα.

  • Έλα βρε Τούρκε, είπε.

Καθίσαμε στο τραπέζι μαζί και γυρίζοντας προς την πόρτα του σπιτιού και φώναξε την ηλικιωμένη που βρισκόταν μέσα.

  • Ελένη…Ελένη !!!!!!

 

Καμία απάντηση

<< Παναγία μου >> είπε και λίγο θυμωμένος φώναξε πιό δυνατά..

– Ελένηηηηηη……..!!!

Γύρισε σε μένα και χαμογέλασε.

Η γυναίκα μου δεν ακούει αλλά όλο μιλάει.

Στο τέλος η ηλικιωμένη γυναίκα , φωνάζοντας Ναι… βγήκε έξω.

Ο Γιάννης τις είπε κάτι πράγματα.

Η ηλικιωμένη γυναίκα μπήκε ξανά στο σπίτι μιλώντας μόνη της και μουρμουρίζοντας.

Πρώτα σκορπίστηκε ένα αδύνατο φως από τον μικρό λαμπτήρα που ήταν στο άκρο του καλωδίου που ήταν τυλιγμένο στο στύλο του υποστέγου και κατόπιν η ηλικιωμένη γυναίκα μέσα στα μαύρα εμφανίσθηκε να κρατεί στο ένα της το χέρι ένα ραδιόφωνο με μπαταρίες που τσίριζε κασι στο άλλο της το χέρι ένα άδειο ποτήρι του ούζου.

Στο ραδιόφωνο έπαιζαν τραγούδια που δεν γνώριζα τη γλώσσα τους αλλά επειδή γνώριζα ήμουν οριστικά βέβαιος ότι ήσαν Ελληνικά τραγούδια. Από το παλιό εκείνο ραδιόφωνο έβγαιναν ήχοι σε γεύση γραμοφώνου και οι γνωστές αυτές μελωδίες αναμιγνυόταν με τη φωνή των κυμάτων. Κάθε μέρος μύριζε Αιγαίο.

Η ηλικιωμένη γυναίκα άφησε αυτά που κρατούσε στο χέρι της και με κύτταξε στο πρόσωπο.

Για πρώτη φορά την είδα να χαμογελά αλλά κατόπιν γύρισε την ράχη της και γογγύζοντας μπήκε πίσω στο σπίτι.

-Ο Γιάννης γέλασε από μόνος του λέγοντας : Η γυναίκα μου όλο μιλάει αλλά δεν ακούει καθόλου.

 

-Η γυναίκα αυτή παλαιότερα δεν ήταν έτσι

– Να χαίρεσαι για την κατάσταση σου αυτή του απάντησα. Η γυναίκα που ακούει αλλά δεν μιλάει καθόλου είναι περισσότερο επικίνδυνη.

Ο Γιάννης λύθηκε στα γέλια.

– Μπράβο βρε Τούρκε. Εσύ είσαι έξυπνος άνθρωπος Αυτός που πίνει ούζο είναι άλλος άνθρωπος ! Και σήκωσε το ποτήρι του.

Είπαμε μια γουλιά λέγοντας Για σου. Μετά δε άρχισε μια βαρεία συζήτηση.

Αυτός ήταν ο τρόπος που γνώρισα το χωρίο Ία του ωραίου αυτού Ελληνικού νησιού.

Μείνετε με αγάπη

ΙΣΜΑΗΛ ΕΡΜΠΑΣ

About bu benim köyüm ekibi

Related Posts

Leave a Reply

*