15 Ara '14

bu benim köyüm ekibi

2 Shares

MAÇ ÖNEMLİDİR

Maç önemlidir

Futbol sevgisi hep bağlayıcı olmayabiliyor. Bazen insanları mutsuz da edebiliyor. Akılda kalan acı bir hatıra da bırakabiliyor. Adına tam olarak pişmanlık denir mi emin değilim ama o günkü davranışımı yıllar sonra bile sorgulayabiliyor.

Yağmursuz, kapalı bir sonbahar günüydü. Yerlerin ıslaklığı dünden kalma yağmurdandı. Hava soğuk değildi, zira annemle balkonda oturuyorduk. Öyle pek de oturup sohbet eden biri değilim ama o gün işler yolunda gidiyordu. Muhabbet sarmıştı. Annem de bunun farkında olacak ki “Çay yapayım, bir şeyler hazırlayayım” dedi.

Annem muhabbet kuru kuru gitmesin diye çay yapmaya gitti. O ara bizim zil çaldı. Zaten balkondaydım, aşağı bakmak zor olmadı. Bizim çocuklar beni çağırıyorlardı. Benim için büyük bir çelişkiydi. Bir tarafta annem bana çay yapıyordu, diğer taraftan da arkadaşlar çağırıyordu. Maç yapılacaktı ve mahallenin Ronaldo’su olmazsa olmazdı.

Önce yok ben gelmeyeceğim dedim. Gerçekten de çayımı içer öyle çıkarım diye düşünüyordum. Karşıdan gelen teklif sert oldu. Mahalleye dışarıdan çocuklar gelmiş. Bizimkilerle iddialaşmış, iddiayı maç çözer diye düşünmüşler.

Çocuklardan birini tanıyordum. Şişe dibi gözlükleri vardı, artist bir tipti. Deniz’di ismi de. İleride samimi arkadaşım olsa da o zamanlar pek haz etmezdim Deniz’den. İddia, rekabet, gurur üçgenine Deniz de eklenince dışarı çıkmak ağır bastı.

Annem, elinde çay, balkona gelirken ben dışarı çıkmak için balkondan çıkıyordum. Nereye gittiğimi sordu. Uzun uzun anlatmadım sanırım, maç yapacağız dedim. Çıktım…

Muhtemelen üzülmüştü ancak evi düşünmem kapıya kadar oldu. Çocuk dediğin dışarıdayken ev aklına gelmeyen kişidir. Direkt maça başladık. Adamlar Buffon, Messi, Iniesta çıkınca mağlubiyet kaçınılmaz oldu. Kibar davrandım mağlubiyet dedim, oysa bildiğin hezimet.

Deniz rövaşata ile gol atmasaydı iyiydi aslında. Hezimetin üstüne bir de gururumuz incindi. Gerçi onun da üstü kirlenmişti. Yerlerin ıslak olduğunu hatırlamam da bundandır.

Maçı kaybettik, o an düşündüğüm ev ya da annem değildi. Gündemim maç olmuştu. Gündemimin tekrar annem olması biraz zaman aldı. Yıllar sonra bu olayı hatırlayınca biraz tuhaf oldum. Adını bilmediğim, açıklayamayacağım duygulara kapıldım. Kendimi motive edebileceğim tek dayanağım olduğunu biliyorum: Çocuktuk…

Yusuf Koç

 

About bu benim köyüm ekibi

Related Posts

Leave a Reply

*